Archive for the ‘overpeinzing’ Category

Onderhoud

14/02/2012

In de afgelopen weken kondigden een aantal mensen van blogs die ik volg aan dat zij gingen scheiden. Natuurlijk ken ik deze mensen niet. Ik lees alleen maar zo nu en dan een stukje tekst van hun hand. En toch voelde de aankondigingen van de scheidingen als vervelend, als, ja, verdrietig. En natuurlijk, dat is ook wel logisch. Ik ken die mensen dan wel niet persoonlijk, maar ik leef wel met ze mee. Met hun dagelijkse beslommeringen, met geld, met kinderen, misschien een fotootje hier en daar.

Dus die scheidingen, daar ging ik toch over nadenken. Over hoe deze mensen ooit vol hoop en geluk aan hun leven samen zijn begonnen. Over hoe hun bruiloft zou zijn geweest. Vast hardstikke leuke, vrolijke gezellige gebeurtenissen! Misschien hadden ze een mooie jurk, een leuke dj, lekkere taart (of misschien niet, ik heb geen idee). Maar ja, dat soort dingen zijn uiteindelijk gen wondermiddelen om te zorgen dat een relatie het redt…

En ja, het deed mij ook nadenken over mijn eigen relatie. Over de relaties van de mensen om mij heen. Over hoe belangrijk het is om te investeren in een relatie. Om de vinger aan de pols te houden. Is het nog leuk? Waar kunnen we dingen verbeteren? Hoe kunnen we zorgen dat deze verbintenis niet alleen nu leuk is, maar ook later?

Het liefst zou ik naast de luchthartige posts over mooie dingen en leuke ideeen daar ook over schrijven. Over niet alleen hoe je je huwelijk goed begint, maar ook over hoe je het dagelijkse, wekelijkse, jaarlijkse onderhoud pleegt om te zorgen dat alles goed blijft. Maar dat is een stuk moeilijker. Ik heb er nou niet bepaald verstand van. Er zijn weinig leuke fotootjes met inspiratie. Geen gemakkelijke bronnen met breed toepasbaar advies. En, tsja, het is ook gewoon niet zo leuk, want we willen ook eigenlijk niet te veel nadenken over dat soort nare dingen.

Maar het zou het geen goed idee zijn om een evenredige hoeveelheid energie te stoppen in het optimaliseren van je relatie als in het optimaliseren van je huwelijksdag? Nadenken over de echt belangrijke pijlers van je relatie, praten over die zaken met je partner… Natuurlijk moet je dat niet beperken alleen tot de aanloop naar je huwelijk (na je huwelijksdag is het nog steeds belangrijk!). Maar het lijkt me zeker goed om te investeren in je relatie terwijl je nadenkt over de (fantastische! superleuke! veel vrolijkere!) dingen als locaties en schoenen.

Hmmm, goede post voor Valentijnsdag! Hihi…

Advertenties

Drama

16/01/2012

Heel veel bruidsfoto’s (vooral Amerikaanse!) laten perfecte bruiloften zien. Geen haartje zit verkeerd, iedereen is slank en er lacht nooit iemand raar. En het decor lijkt rechtstreeks uit een professionele film- of theaterproductie te komen.

Ik denk zelf dat bruiloften geenszins perfect geregiseerde evenementen hoeven te zijn. Ik geloof zelfs dat ‘overproductie’ de echtheid uit de dag haalt. Dat dat juist en ervoor zorgt dat iedereen te druk is met de organisatie van de uiterlijkheden zodat er weinig aandacht overblijft voor het innerlijke, datgene wat mensen echt verbindt.

Maar dat betekent natuurlijk niet dat alles maar gewoontjes moet zijn, helemaal niet! Ik ben dol op mooie dingen, originele ideeen en dramatische beelden, en deze prachtige foto’s van Mon et Mine bevestigen dat maar weer voor mij. Die jurk! Die locatie!

Wat is nu eigenlijk mijn punt? Ik weet het eigenlijk ook niet meer. Mijn punt is denk ik een combinatie van “Oooooh mooie juuuuuuurrrrrk!!!!!” en (ongerelateerd aan deze specifieke bruiloft) “Verlies niet uit het oog waar het uiteindelijk echt om gaat op zo’n trouwdag (hint: begint met een L en rijmt op vertiefde)”.

Zoals het hoort

02/05/2011

Ik ving vrijdag nog een glimps op van Het Huwelijk, voordat we in de auto stapten op weg naar de Ardennen voor een weekendje met de familie van Geliefde. Het weekend was heerlijk, lekker weer, gezellige mensen, mooie omgeving… Maar dit blog gaat over trouwen, niet over mij. Dus, Het Huwelijk van William en Kate. Zoals ik al zei, ik heb maar een klein stukje gezien, maar voor mij doet dat het toch niet helemaal. Trouwen in het bijzin van 1900 zakenrelaties van je familie, omgeven door protocol. Voor mij klinkt dat niet als een sprookjeshuwelijk maar als een dwangbuis.

Maar, het deed me wel denken aan hoe aangenaam het is voor ons niet-royals dat wij gewoon mogen doen wat we willen als we gaan trouwen. Er zijn geen regels, er is geen protocol! Heerlijk toch? Daarom verbaast het me soms wel hoezeer de gemiddelde bruiloft zich toch vormt naar een soort onzichtbare set regels. Qua outfits, opbouw, gebeurtenissen…. Misschien is het toch moeilijker om je te ontdoen van alle verwachtingen die worden opgebouwd door je omgeving en de cultuur en media dan ik me nu kan voorstellen. Zelfs als die verwachtingen niet op schrift gesteld zijn en worden nagezien door een leger lakeien en hofdames.

Natuurlijk zit er ook wel een bepaalde kracht in het uitvoeren van rituelen en tradities. Maar soms vraag ik me wel af waarom juist bruiloften niet zozeer draaien om verwachtingen wat betreft betekenisvolle rituelen, maar vaak meer draaien om uiterlijkheden. Jurken en pakken en sjieke locaties en mooie auto’s en natuurlijk alles mooi gedecoreerd en met sjiek eten… Waarom vormen die dingen nu juist het ongeschreven protocol van het huwelijk van de gemiddelde niet-troonopvolger?

Ik was bijvoorbeeld heel erg getroffen door iemand die op een of ander forum zei dat de bruidegom bij het fraaie feest van Janneke en Johannes ‘serieus underdressed’ was. Ik bedoel, hoe kan je nu underdressed zijn op je eigen bruiloft? Ik snap best dat je je als gast een beetje moet aanpassen aan de verwachtingen van degenen die het feest organiseren. Maar kom op, als je niet eens meer naar je eigen bruiloft kan gaan in een outfit die je zelf prettig vindt, om daar dingen te doen die je zelf leuk vindt, dan vind ik dat best wel treurig*. Op die manier sluiten we onszelf en de mensen om ons heen net zo hard op een web van (onuitgesproken) verwachtingen en eisen. En dat vind ik echt ontzettend zonde.

En op een ietwat oppervlakkiger sidenote: Ik vond trouwens het trouwboeket van Kate wel erg lief en mooi, en ergens hoop ik dat de outfit van William het compleet normaal maakt dat mannen vanaf nu trouwen in kleurige geborduurde pakken met linten, kwasten en gouden touwen! Hebben mannen eindelijk ook eens iets te kiezen als ze gaan trouwen.

* Met een kanttekening: doen wat je zelf leuk vindt is absoluut een must op je bruiloft, maar je moet natuurlijk wel afwegen of je van je gasten kan eisen dat zij ook allemaal doen wat jij leuk vindt. Dure en veeleisende kledingvoorschriften voor anderen vind ik bijvoorbeeld best wel een beetje een no-no.

Buik

28/04/2011

Normaal behandel ik dit blog niet echt als mijn persoonlijke uitlaatklep, maar vandaag wil ik toch echt iets met jullie delen dat alleen over mij/ ons gaat. Zoals jullie misschien wel weten ben ik in verwachting (spannend!). Ondertussen ben ik alweer zo’n 6 1/2 maand zwanger, en mijn buik groeit er lustig op los. Ik probeer zelf regelmatig foto’s te nemen van de voortgang van mijn buik, voor mijzelf, dit nageslacht en (via mijn persoonlijke blog) voor de mensen die mij niet wekelijks zien maar toch willen weten hoe het er allemaal voor staat. Maar, tussen de zelfontspanner en een gebrek aan tijd en/of inzet zijn dat nu niet bepaald de allermooiste foto’s ooit. Ik zou ze hooguit functioneel noemen. En bovendien staat geliefde er nooit op (zijn buik groeit ook niet zo hard als de mijne).

Omdat het me ook wel leuk leek om wat mooie foto’s van ons samen in deze fase van ons leven te hebben was ik superblij toen de mogelijkheid zich voordeed om samen te werken met fotografen Ramon en Hermine, jawel, de mensen achter trouwfotografie Mon et Mine. Hun foto’s van koppels zijn altijd prachtig, dus het leek me perfect. Ik was ook niet bepaald op zoek naar de ‘standaard’ zwangerschapsreportage (je weet wel, blote buiken, sluiers, dat soort werk).

Dus, Hermine en ik spraken af dat we bij elkaar zouden komen tegen de tijd dat mijn buik waarschijnlijk al een aardige afmeting had, maar het trouwseizoen nog niet compleet was losgebarsten. En die tijd kwam 2 weken geleden. En, ik kan je zeggen, ik vond het superleuk!  Het scheelt natuurlijk dat Ramon en Hermine hele aardige mensen zijn, we moesten ons er echt toe zetten om niet alleen maar thee en koffie te drinken en te kletsen over van alles en nog wat, maar ook echt aan de slag te gaan! Maar de sessie zelf was gewoon oprecht leuk om te doen, niet ongemakkelijk (hoewel wij niet zulke goede ‘doe eens spontaan intiem in het openbaar!’ mensen zijn), en het resultaat….. Oh man. Zo goed hebben we er nog nooit uitgezien op een foto. Hell, Ramon en Hermine hebben er zelfs voor gezorgd dat de tuin van mijn ouders nog mooier op de foto staat dan ie al is! Echt, onder hun vriendelijke buitenkant zijn deze mensen puur talent. Gelukkig maar, anders had ik me moeten schamen dat ze sponsors zijn hier Fromfraai. Anyway, de spruit in mijn buik zal zich wel afvragen of zijn ouders niet per ongeluk zijn ingewisseld door net iets lelijkere dubbelgangers na de geboorte, als hij (of misschien zij, ze konden het niet helemaal goed zien op de laatste echo, dus het blijft spannend tot het einde) deze foto’s ziet.

Al met al kan ik het iedereen aanraden om, voor een leuke gelegenheid, zo’n gewoon-tussendoor-sessie te doen als koppel. Niet specifiek als voorbereiding voor je trouwfotografie, hoewel dat vast en zeker praktisch is (ik heb absoluut wat geleerd over ontspannen poseren terwijl 2 mensen om je heen cirkelen met grote camera’s). Maar misschien juist als je echt niets speciaals in de planning hebt is het leuk om weer eens als stel gewoon te vieren dat je gelukkig bent samen, met een paar leuke foto’s en een leuke dag.

Dieren

15/04/2011

Foto genomen door fotografiebureau PHOTO40

Toen we in Amerika kwamen wonen viel mij meteen op hoe goedkoop vlees was daar in de supermarkt. Bizar goedkoop. Dat zat me niet echt lekker, daar moest een adder onder het gras zitten. En inderdaad, deze lage prijs werd vooral bereikt door te bezuinigen op dierenwerlzijn en -gezondheid, en indirect ook op de gezondheid van de mensen die het vlees eten (hormonen, antibiotica), en door kosten af te wentelen op het milieu, en dus ons nageslacht. Dat vond ik niet echt de moeite waard, dus toen ben ik opgehouden met vlees kopen.

Foto genomen door Geertje Vierhout

Nu we weer terug zijn in Nederland kook ik zelf nog steeds grotendeels vegetarisch, maar dat is meer uit gewoonte en gemak. Ik ben geenszins een principiele vegetarier, ik eet zo nu en dan vlees en ik heb geen morele problemen met het doden of eten van dieren. Ik heb ook geen idee hoe de situatie in Nederland is, als het gaat om de intensieve veehouderij. Ik ben de Nederlandse Jonathan Saffran Foer of Michael Pollan nog niet tegengekomen om mij eens goed voor te lichten.

Foto genomen door Simone-Michelle

Maar als ik deze foto’s zie, dan denk ik eigenlijk dat het helemaal niet zo slecht gesteld is, in ieder geval niet met de Nederlandse koe. Het ziet er eigenlijk best wel gezellig uit! Ook al lijken de koeien nou niet echt onder de indruk van de pracht en praal van het bruidspaar.

En ja, inderdaad, ik heb een vreemde fascinatie met bruidsparen gefotografeerd op agrarische bedrijven. Ik geef het toe. Maar kom op, dit zijn toch ook gewoon fantastische foto’s? Het is toch niet vreemd om daar een kleine verzameling van aan te leggen? Toch??

Gelijk

08/04/2011

Ik ben eigenlijk een week te laat met deze post, maar ja, leven & gebrek aan energie door de lieve kleine bloedzuiger in mijn baarmoeder kwam even tussendoor.

Maar, waar gaat deze post over? Eigenlijk over mijn onwetendheid. Vorige week las ik dat het COC naar aanleiding van het 10-jarig jubileum van het openstellen van het huwelijk voor mensen van gelijk geslacht aandacht vroeg voor de nog steeds bestaande ongelijkheid binnen datzelfde huwelijk voor homo- en heterostellen. En dat verbaasde mij. Ongelijkheid? Huh? Zijn wij niet de voorlopers van gelijkheid? Is dat niet waar ik zo lekker over kan opscheppen in menig buitenland? Klaarblijkelijk niet. Wat een teleurstelling.

Ik vind het frisse buitenhuwelijk en de bijbehorende stoere jasjes van  deze dames helemaal het einde.

Natuurlijk had ik wel van weigerambtenaren gehoord, maar tsja, we zijn nu 10 jaar verder, die mensen zijn ondertussen wel afgevloeid toch? Ik bedoel, als je overduidelijk niet geschikt bent voor je werk (namelijk als ambtenaar de wet uitvoeren) dan uhm kan je maar beter iets anders gaan doen. En natuurlijk checkt iedere gemeente nu wel even of de mensen die ze aannemen als trouwambtenaar wel genegen zijn om de wet helemaal uit te voeren, inclusief het huwelijk tussen mensen van gelijk geslacht. Toch? Nou, klaarblijkelijk niet. En dat vind ik schandalig! Iedereen heeft recht om te geloven wat hij of zij wil, maar om zijn of haar geloof nu aan anderen op te leggen… Kom op, niemand dwingt een diepgelovige christen om tegen zijn zin met een partner van gelijk geslacht te trouwen, en niemand ontneemt diezelfde christen het recht om te trouwen of niet te trouwen. Hoe komt diezelfde persoon er dan bij om dat anderen wel aan te doen? En hoe durven gemeentes dit soort bullshit nog te steunen ook?

Ook al zijn de outfits zonder jasjes ook niet te versmaden!

En dan was er nog iets waar ik nog verbaasder over was, namelijk dat getrouwde lesbische stellen niet automatisch beiden worden erkend als ouders van een kind dat wordt geboren binnen hun huwelijk (wat wel het geval is bij hetero-stellen). In plaats daarvan moet de niet-biologische moeder een procedure van minimaal een half jaar doorlopen om haar eigen kind te adopteren. WTF? Doen we dat heterostellen aan waar het kind wordt geboren met behulp van een donor? Nee, natuurlijk niet, dat zou namelijk Ontzettend Lullig zijn voor de vader, die ondanks dat hij misschien niet de biologische vader van de spruit is overduidelijk wel de vader-vader van het kleintje is. Maar voor lesbische stellen is dit minder lullig want… Oh, wat een verrassing, ik kan geen enkele goede reden bedenken.

Deze blatante onzinnige ongelijke behandeling slaat gewoon nergens op. En het is behoorlijk schandalig dat wij pretenderen een vooruitstrevend voortrekkersland te zijn op dit gebied, en vervolgens dit soort openlijke discriminatie en ongelijkheid laten voortbestaan in wet en (oogluikend toestaan van) gedrag.

Voor meer foto’s van dit coole huwelijk kan je kijken op So you’re engayged.

Ik wil een petitie om te ondertekenen! Ik wil dat mijn vertegenwoordigers in de kamer iets doen! Maar dat is klaarblijkelijk al geprobeerd in voorgaande jaren, en naar ik aanneem mislukt (of is mijn verontwaardiging misplaatst en is dit allemaal al in kannen en kruiken?), van het huidige kabinet dat druk bezig blijft met de SGP het hof te maken kunnen we natuurlijk niets verwachten.

Volgende week woensdag

25/02/2011

Eenieder die hier meer dan 1 post heeft gelezen weet dat dit geen politiek blog is. En toch ga ik vandaag bij uitzondering een beetje pruttelen over politiek, specifiek over de Provinciale Staten Verkiezingen van volgende week woensdag, 2 maart.

Voor mij zijn dit behoorlijk spannende verkiezingen! Natuurlijk ten eerste omdat de uitkomst op provinciaal niveau ineens de landelijke politiek kan bepalen. Iets waar ik sterk op hoop, want ik ben geen voorstander van het huidige kabinet. Met een sterk blok van de huidige oppositie in de Eerste Kamer zal het nieuws kijken een stuk minder stressvol worden (nu zit ik toch vaak te schreeuwen en of te mopperen tegen die arme onschuldige beeldbuis). Behalve natuurlijk als er dan weer nieuwe landelijke verkiezingen komen, want dan krijg ik weer een hele nieuwe lading spanning, hihi.

Maar ook op persoonlijk niveau is wat er woensdag gaat gebeuren van best wel groot belang voor mij. Want mijn fantastische, slimme, gemotiveerde moeder staat op de lijst van de PvdA voor de verkiezingen in Gelderland. Op de tweede plek! Dat is natuurlijk een hele mooie, maar ook volkomen verdiende plaats. Misschien kennen jullie Josan van de comments, want ze laat zo nu en dan wel een berichtje achter hier. Maar natuurlijk heeft Josan meer dan alleen een mening over huwelijken! En dat is wel belangrijk als je politiek wil bedrijven, een mening over inhoudelijke vraagstukken die mensen aangaan en bezighouden. Kijk bijvoorbeeld maar eens hier.

Hoewel ik niet uit een puur PvdA nest kom (bij ons hingen er altijd 2 posters op de ramen tijdens verkiezingstijd, een van mijn vader en een van mijn moeder), is de PvdA wel altijd (sinds ik stemgerechtigd ben) de partij geweest die mij het meest aanspreekt. Aan de ene kant deel ik een flink aantal principiele standpunten met ze, maar aan de andere kant ook een attitude van, mijns insziens, redelijkheid en billijkheid, waarbij nadenken, overleg en luisteren naar de standpunten van anderen heel belangrijk zijn.

Ik verwacht trouwens niet dat iemand die dit leest op de PvdA gaat stemmen omdat ik het zeg. Maar, stel dat je mag stemmen in Gelderland en al overwoog om op iets aan de linkerkant van het spectrum te stemmen, waarom dan niet op de PvdA, of misschien zelfs wel op Josan Meijers! (Mijn strategie bij het uitbrengen van mijn stem is trouwens om nooit op de nummer 1 van de partij van mijn keuze te stemmen, die krijgt al genoeg voorkeurstemmen. Ik kies of voor de eerste vrouw op de lijst, of voor de persoon met de grappigste naam, maakt niet uit waar op de lijst.)

Zijn jullie eigenlijk sowieso van plan om te gaan stemmen woensdag? Normaal is dit niet echt een verkiezing die veel volk trekt, maar gezien het landelijke belang kan ik me voorstellen dat nu toch meer mensen even langs het stemlokaal gaan….

Van huis

03/02/2011

Ik ben een paar dagen op reis voor werk naar mijn oude woonplaats in de VS, dus even geen updates hier op Fromfraai tot volgende week dinsdag.

Ik kijk er naar uit om mijn goede vriendin A. weer in levende lijve te zien (en niet alleen via chat en Skype), maar ik zie een beetje op tegen de lange trip in het vliegtuig en het tijdsverschil. Alsof ik het niet al veel vaker heb overleefd… Ik ben een beetje een bange slappeling geworden door deze zwangerschap, denk ik.

Nieuws

10/01/2011

Zo, dat was een langere stilte dan ik van plan was! Mijn idee was een week of 3, misschien een maand…. Totdat de grootste gekte van verhuizing, verbouwing, en nieuwe baan achter de rug zou zijn.

Maar ja, klaarblijkelijk was mijn leven nog niet vol genoeg met nieuwigheid en drukte! Want zelfs toen ik de vorige post schreef (ook al wist ik het toen nog niet) was mijn lichaam al druk bezig met het genereren van een alien.

Hoewel het wezen hier meer op een verdwaalde teddybeer lijkt is het toch ondertussen echt een foetus… Ja inderdaad, Geliefde en ik krijgen, als alles zo voorspoedig blijft gaan als het nu gaat, een baby in Juli!

En dat is meteen ook de reden van mijn langdurige afwezigheid. Want potverdrie, zo’n nieuw mens genereren op basis van twee simpele cellen… Dat kost behoorlijk wat energie. Meer dan ik had verwacht vantevoren. Ondertussen gaat het wel weer wat beter (ik lig niet meer iedere avond en weekend comateus op de bank/ in bed), en dus wilde ik ook weer wat meer tijd aan mijn lieve blogje gaan besteden.

Ik moet jullie wel waarschuwen dat 5 posts per week er niet meer helemaal inzit, en ik weet ook niet wat de toekomst mij gaat brengen. Wellicht blijkt het combineren van een fulltime baan met een kind en een blog toch iets te veel gevraagd. Maar dat zien we dan wel weer.

De komende tijd kunnen jullie hier in ieder geval weer zo nu en dan iets leuks verwachten!

charmante pose

30/08/2010

Foto via Elizabeth Anne Designs

Ik weet niet of we ondertussen in danwel na de 2e, 3e of 4e feministische golf zitten, maar hoe dan ook leven we in een maatschappij waarin mannen en vrouwen behoorlijk gelijk zijn. Maar dat zou je niet zeggen als je naar trouwfoto’s kijkt. Als een archeoloog ooit op basis van trouwalbums zou moeten vaststellen hoe geemancipeerd onze maatschappij is, dan wordt dat vast geen positief oordeel.

Trouwfoto’s zijn archaisch. Dat begint natuurlijk bij de kleding, de ietwat vreemde regel dat de bruid altijd een jurk draagt, ook al dragen de meeste vrouwen in het dagelijks leven veel vaker een broek dan een jurk of rok. In ieder geval als ik zo om me heen kijk. Maar ook de poses zijn vaak zo ontzettende gebaseerd op sexistische strereotiepen. Bruidegommen doen iets stoers. Zij sjouwen de bruid rond. Kijken duister broedend in de lens. Stribbelen symbolisch tegen terwijl de trouwgrage bruid ze naar het altaar sleurt. Bruiden daarentegen vallen charmant net nog niet in katzwijm. Knuffelen weg in de sterke arm van hun man. Of doen gewoon hun uiterste best om sexy te zijn.

Sja, dat soort dingen ergeren mij gewoon. Niet dat iemand zijn best doet om sexy of stoer te zijn. Dat is natuurlijk prima. Maar ik vind het jammer dat bijna automatisch wordt aangenomen dat dergelijke standaardrolverdelingen nu eenmaal horen bij een huwelijk.